Gabriel Garca Márquez - życiorys
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Gabriel José de la Concordia Garca Márquez urodził się 6 marca 1927 roku w Aracataca w Kolumbii, w pobliżu Morza Karaibskiego. Do ósmego roku życia wychowywany był przez dziadków, którzy według słów pisarza mieli największy wpływ na jego literacką twórczość. W 1940 roku wyjechał z Aracataca do Bogoty. Studiował tam prawo, jednak stwierdził, że prawo „nie ma nic wspólnego ze sprawiedliwością”. Po zamknięciu uniwersytetu przeniósł się do Cartagena.

Wówczas rozpoczął karierę jako dziennikarz w prasie lokalnej w gazetach „El Heraldo” oraz „El Universal”. Jego ówczesne teksty charakteryzowały się ironią i humorem. Jego pierwsze opowiadania ukazały się w 1947 roku, gdy był studentem w Bogocie. Stamtąd przeniósł się do Barranquillii, gdzie związał się ze środowiskiem artystycznym. W 1957 roku powrócił do Bogoty, gdzie pracował jako krytyk filmowy i reporter w kolumbijskim dzienniku „El Espectador”. W następnych latach pracował jako dziennikarz w takich miejscach, jak: Watykan, Paryż, Barcelona, Caracas czy Nowy Jork.

Jego pierwsza powieść ukazała się w 1955 roku („Szarańcza”), wówczas też zdobył sobie popularność cyklem reportaży „Opowieść rozbitka” opublikowanych na łamach pisma „El Espectador”. Po osiedleniu się w Mexico City zajął się pisaniem scenariuszy filmowych, niektóre z nich ukazały się na ekranie. Był to trudny czas dla pisarza, gdyż w ciągu sześciu lat napisał tylko jedno opowiadanie. Ukazały się wówczas: powieść „Nie ma kto pisać do pułkownika” (1961), zbiór opowiadań „W tym mieście nie ma złodziei” (1962) oraz powieść „Zła godzina” (1962).

Jednak międzynarodową sławę przyniosła mu wydana w języku hiszpańskim, w 1967 roku powieść „Sto lat samotności. W 1982 Garcia Marquez został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. W uzasadnieniu napisano, iż nagrodę otrzymał za „powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu”.

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych Garca Márquez, sympatyzował z grupami rewolucjonistów działającymi w różnych krajach Ameryki Łacińskiej. Przyjaźnił się m. in. z kubańskim przywódcą – Fidelem Castro. Wielokrotnie krytykował rządy w Kolumbii, był także mediatorem między legalną władzą a opozycjonistami. Choroba nowotworowa, na którą cierpiał od 1999 roku skłoniła go do opracowania własnej biografii. W 2004 ukazała się jego ostatnia powieść „Rzecz o mych smutnych dziwkach”. Garca Márquez zmarł 17 kwietnia 2014 roku w domu rodzinnym w Mexico City.

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Nawiązania do Biblii w „Stu latach samotności”
2  Rebeka - charakterystyka
3  Sto lat samotności – cytaty



Komentarze
artykuł / utwór: Gabriel Garca Márquez - życiorys







    Tagi: