Charakterystyka pozostałych bohaterów „Stu lat samotności”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Młody Aureliano – w dzieciństwie był wrażliwy, szczupły, obdarzony dociekliwością, która wytrącała z równowagi starszych. Jego spojrzenie było ruchliwe i trochę roztargnione. W miarę dojrzewania starał się coraz bardziej zamknięty i nieufny. Aureliano zaprzyjaźnił się z José Arcadiem Drugim. Mężczyzna nauczył go pisać i czytać, wprowadził w pergaminy Melquiadesa, a także wpoił swoją wersję wydarzeń o rzezi robotników. Po śmierci wujów zamknął się w pokoju Melquiadesa i studiując jego notatki doszedł do wniosku, że są spisane w sanskrycie. Po śmierci Fernandy czas spędza wraz z przyjaciółmi uczęszczając do domów uciech, w jednym z nich poznaje Pilar Ternerę, z którą odbywa stosunek. Wciąż studiuje księgi od znajomego katalońskiego księgarza. Gdy ze studiów wraz z mężem powraca Amaranta Urszula chłopak zakochuje się w niej bez pamięci. Po wyjeździe męża między dwojgiem zawiązuje się płomienny romans. Kobieta umiera po narodzinach dziecka, zaś Aureliano doczytuje do końca historię Melquiadesa. Wraz z ostatnim zdaniem ginie Macondo.

José Arcadio – syn Fernandy i Aureliana Drugiego. Gdy był dzieckiem Urszula postanowiła go wychować na papieża. W tym celu, gdy miał dziesięć lat został wysłany do seminarium. Studia kontynuował w Rzymie, wciąż korespondując z matką. Gdy ponownie przybył do Macondo był do niej bardzo podobny – blady i wątły, ze zdziwionym spojrzeniem i zaciśniętymi ustami. Jego czarne włosy przedzielone przedziałkiem wyglądały sztucznie. Miał białe, nerwowe dłonie o zielonych żyłach, a na palcu złocisty pierścień z okrągłym opalem. Tak naprawdę porzucił studia zaraz po przybyciu do Rzymu, powrócił do Macondo skuszony obietnicą spadku po matce. Wciąż prześladowały go wspomnienia z dzieciństwa – surowość Urszuli i delikatność granicząca z erotyką Amaranty. Wciąż za nią tęsknił. Zamieszkuje w domu Buendiów i sprowadza do niego młodych chłopaków, by ich „wychowywać”. Z jednym z nich znajduje ukryte złoto, za którego część odnawia dom. Ginie utopiony przez swych młodych przyjaciół.

Fernanda del Caprio – żona Aureliana Drugiego, matka Meme i (Renaty Remedios) i José Arcadia. Wychowała się w ponurym domu, oddalonym o tysiąc kilometrów od morza. Nie była stworzona do miłości, Jej matka przekonywała ja, ze w ich żyłach płynie królewska krew, wychowywana była na przyszłą królową z dala od uciech młodości. Jej rodzice wyprzedali rodowy majątek, przeznaczając pieniądze na edukację córki. Gdy powróciła do domu jej zajęciem było wyplatanie wieńców, nadal nie miała kontaktu z realnym światem. Dopiero przybycie żołnierza, który wyprosił u jej ojca, by Fernanda wzięła udział jako królowa podczas karnawału jako królowa Madagaskaru odmieniła jej życie. Załamała się, gdy poznała, jak bolesny żart sprawiło jej życie. Fernanda w domu Buendiów wprowadziła nowe zwyczaje – celebrowanie posiłków o określonej godzinie czy odmawianie pacierza przed kolacją. Z dumą akceptowała romans swego męża z Petrą Costes. Dom prowadzi zgodnie z wyuczonymi zwyczajami, co nie podoba się nikomu z domowników. Posiłki, nawet w najgorszych czasach, są podawane o określonych porach na specjalnych naczyniach. Goscinny dom Buendiów zostaje zamknięty. Fernanda w swej samotności poświęca się pisaniu listów do dzieci – najpierw Meme i José Arcadiego, potem także do Amaranty Urszuli. Czuje się niezaspokojona i koresponduje z nieistniejącymi lekarzami. Umiera w stroju królowej Madagaskaru, w którym po raz pierwszy przybyła do Macondo.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 


  Dowiedz się więcej
1  Rola przepowiedni w „Stu latach samotności”
2  Technika narracyjna „Stu lat samotności”
3  José Arcadio Buenda (junior) - charakterystyka



Komentarze
artykuł / utwór: Charakterystyka pozostałych bohaterów „Stu lat samotności”







    Tagi: