„Sto lat samotności” a realizm magiczny
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Utwory literackie realizmu magicznego nawiązują do wierzeń ludowych, magii, wprowadzają do codziennej rzeczywistości elementy irracjonalne, niezwykłe, tajemnicze. Styl pisarski Garcii Marqueza jest powszechnie określany jako styl realizmu magicznego. Polega on między innymi na tym, że wydarzenia historyczne zabarwione są podmiotowością, a do pamięci przywiązuje się taką samą wagę jak do historii.
Łatwo rozpoznawalną cechą realizmu magicznego u Marqueza jest sposób, w jaki przyziemne, codzienne zdarzenia mieszają się z cudownymi, a nawet nadnaturalnymi rzeczami. Pisarz opisuje bardzo konkretne stany fizyczne naddając im silne, abstrakcyjne emocje. Rozróżnienie między czasem magicznym, a rzeczywistym jest także nieraz zagmatwane, zaś chwile wzniosłe mieszają się z przyziemnymi.

Marquez w „Stu latach samotności” wykorzystuje nadprzyrodzone motywy, groteskowe, karnawałowe obrazy i stosuje przeciwieństwa, tak charakterystyczne dla realizmu magicznego. Wydarzenia nadprzyrodzone i naturalne przenikają się tworząc jedną całość. Chociaż wydawałoby się, że racjonalizm i irracjonalizm to spolaryzowane przeciwieństwa, pisarz wiąże te płaszczyzny w tekście. Częstym motywem realizmu magicznego jest wprowadzenie postaci policjantów, żandarmów i sadystów jako symboli świata terroru. Czas w powieści nie jest linearny, a cykliczny. Ponadto występuje motyw karnawału odwołującego się do przestrzeni ciała i zmysłów.

W całej powieści autor zachowuje do swych bohaterów dystans. Rzeczy ukazuje często z ironią, w krzywym zwierciadle lub na granicy światów fantastycznego i rzeczywistego, dlatego nie sposób przywiązywać obiektywnej uwagi do każdego detalu. W związku z tym trudno do tak przedstawionego świata przyrównać świat realny, szczególnie że Marquez karze nam wierzyć w taki świat, jaki istnieje w świadomości ludzi. Autor bierze świat takim, jakim jest, jak sam mówi: „Sądzę, że to co mamy zrobić, to akceptować rzeczy w takiej postaci, w jakiej je odbieramy, nie szukając stale objaśnień.

Łącząc powszedniość i niezwykłość, zmysłowość i wymiar pozazmysłowy tworzy Marquez „zagęszczoną postać prawdy”, która mówi więcej i bardziej oddziałuje na czytelnika niż opis realistyczny. Zapewnienie tej wiarygodności to według autora główny problem jego pisarstwa.




  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka pozostałych bohaterów „Stu lat samotności”
2  Nawiązania do Biblii w „Stu latach samotności”
3  Technika narracyjna „Stu lat samotności”



Komentarze
artykuł / utwór: „Sto lat samotności” a realizm magiczny






    Tagi: