Technika narracyjna „Stu lat samotności”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Powieść nie ma linearnego charakteru. Poszczególne wydarzenia opisywane są przez narratora bez zachowania chronologii. Pierwsze zdanie mówiące, że Aureliano Buenda, wspomina swą rodzinną wioskę Macondo przenosi nas w czas dzieciństwa bohatera. W kolejnych częściach także mamy do czynienia z retrospekcjami (np. wspomnienie o przodkach bohaterów z XVI wieku).

Narrator powieści jest wszechwiedzący, wie wszystko o przeszłości i przyszłości swych bohaterów, o czym mogą świadczyć częste „przeskoki” w przód i wstecz. Powieść nie zmusza czytelnika do identyfikacji z bohaterami, a więc nie budzi napięcia. Opiera się na swobodzie snucia fabuły.


Warning: strpos(): Offset not contained in string in /home/graffika/domains/klp.pl/public_html/klptest.php on line 762
Ukazując historię Macondo od jej założenia do upadku narrator wykorzystuje szczególną formę literacką i strukturę by stworzyć zamknięte w sobie uniwersum, w którym odbija się wizerunek naszego świata.

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Sto lat samotności – cytaty
2  Losy Macondo jako odzwierciedlenie losów ludzkości
3  Realizm i magia w „Stu latach samotności”



Komentarze
artykuł / utwór: Technika narracyjna „Stu lat samotności”







    Tagi: