Losy Macondo jako odzwierciedlenie losów ludzkości
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
W powieści Gabriel Garca Márquez opowiada o losach siedmiu pokoleń rodziny Buenda, które zbiegają się z założeniem miejscowości Macondo, jej rozkwitem i upadkiem, co można odnieść do powstania, rozwoju i upadku większej społeczności, a nawet ludzkości. Pierwszy przedstawiciel rodziny José Arcadio Buendia zakłada wioskę Macondo w dziewiętnastym wieku. Rodzina przechodzi wszelkie stadia – od dziecinnej niewinności, poprzez wszystkie stadia życia mężczyzny i kobiety, aż do dekadencji i rozpadu.

Założyciele Macondo José Arcadio Buenda i Urszula Iguáran są kuzynami i pochodzą z rodzin, które od lat wchodzą z sobą w związki małżeńskie. W rodzinie istnieje obawa przed kazirodztwem, które skończyć się ma narodzinami dziecka ze świńskim ogonem. Początkowo Macondo było niewielką osadą – liczyło sobie dwadzieścia chat z trzciny oblepionej gliną, zbudowanej na brzegu przejrzystej rzeki. W spokojny świat mieszkańców nowinki techniczne, takie jak teleskop, magnes czy lód wnoszą wędrujący Cyganie. Wynalazki te pasjonują José Arcadia, który magnesem pragnie poszukiwać złota, lupę przekształcić w militarną broń. Gdy za pomocą urządzeń astrologicznych stwierdza, że Ziemia jest okrągła, Urszula uznaje go za obłąkanego. Mieszkańcy Macondo za cud uznają odmłodzenie Melquiadesa, który jedynie wstawił sobie sztuczną szczękę (uczłowieczony mit wiecznej młodości).

José pragnie wytyczyć drogę do świata cywilizacji, jednak po wielu dniach wyprawy odnajduje jedynie hiszpański galeon, a dwanaście kilometrów dalej morze. Podczas gdy mężczyzna wciąż oddaje się swym szalonym ideom o dom i dwóch synów – Aureliana i José Arcadia dba Urszula. Podczas wyprawy w poszukiwaniu tego drugiego trafia do wiosek za bagnami, z których sprowadza nowych osadników. Macondo rozrasta się i rozwija dzięki handlowi. Pojawia się ulica Turków, przyjeżdżają kościelne i państwowe autorytety (proboszcz, corregidor, policjant). Odbywają się także pierwsze wybory, podczas których Aureliano przekonuje się o fałszowaniu wyników na korzyść konserwatystów. Staje więc na czele rewolucyjnych liberałów i jako wódz staje się postacią legendarną, mimo że przegrywa zorganizowane przez siebie trzydzieści dwa powstania. Władza jednak go zmienia, porzuca dawne ideału i zamyka się w sobie. Jego samotność wynika z tego, że jest niezdolny do miłości. Po kapitulacji w Neerlandii i nieudanym samobójstwie Aureliano wraca do swego warsztatu w Macondo.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Konstrukcja czasu i przestrzeni w „Stu latach samotności”
2  Remedios Buenda - charakterystyka
3  Motyw samotności w powieści „Sto lat samotności”



Komentarze
artykuł / utwór: Losy Macondo jako odzwierciedlenie losów ludzkości







    Tagi: