Konstrukcja czasu i przestrzeni w „Stu latach samotności”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Nieokreślone ramy chronologiczne powieści zacierają różnice pomiędzy pamięcią, historią oraz fikcją. Przybycie Cyganów do osady Macondo stanowi wspomnienie pułkownika Aureliana Buendii, a nie jest częścią autorytatywnie opowiedzianej historii. Odtwarzanie wspomnień, pamięci zakłada ich zjawiskowy i subiektywny charakter, co umiejscawia je poza podręcznikową historią.

Ta strategia narracyjna występuje w całej powieści; pamięć ma tę samą władzę co historia, a historia zawiera te same emocjonalne barwniki i fantazje co pamięć. Zupełnie zapomniany przez mieszkańców, przemilczany przez oficjalne władze fakt masakry robotników, stanowi element zakłamanej, lecz powszechnej historii.

W „Stu latach samotności” rzeczywistość przybiera cechy ludzkiej wyobraźni i pamięci. Przedmiotem tych samych zniekształceń jest czas. Bohaterowie powieści żyją przez bardzo długi czas (Urszula, Pilar Ternera), zaś pora deszczowa potrafi trwać ponad cztery lata. Z drugiej strony czasem narrator przemilcza wydarzenia z wielu lat. Jednym z tematów powieści jest skrajny subiektywizm doświadczanej rzeczywistości – dla jednego chwila może trwać wieczność, dla drugiego rok to zaledwie moment. Odzwierciedla to skłonności człowieka ku fantastyce i absurdowi, które kształtują subiektywny odbiór rzeczywistości. Taki sposób narracji łączy się z realizmem magicznym. Na rzeczywistość mają wpływ pamięć i mit, ludzka fantazja oraz podmiotowość każdego człowieka.




  Dowiedz się więcej
1  José Arcadio Buenda (junior) - charakterystyka
2  Streszczenie Stu lat samotności w pigułce
3  „Sto lat samotności” a realizm magiczny



Komentarze
artykuł / utwór: Konstrukcja czasu i przestrzeni w „Stu latach samotności”






    Tagi: