Czas cykliczny w „Stu latach samotności”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Najlepszym dowodem na zastosowanie cyklicznej narracji w „Stu latach samotności” są imiona bohaterów, którzy są nośnikiem cech charakterów swoich poprzedników, a także powtarzają ich błędy (np. wchodzą w kazirodcze związki). W ogólnym zarysie fabuła powieści jest liniowa. Akcja jest prosta: José Arkadio Buendia poślubia swoją kuzynkę Urszulę, wraz z innymi osadnikami zakładają Macondo, ich rodzina rozrasta się, potem kurczy, aż do zmiecenia domu i ostatniego potomka przez huragan. Obserwujemy początek, a następnie czas biegnie do ostatecznego unicestwienia Macondo.

Jednak, w ramach linearnego czasu, mamy do czynienia ze strukturą cykliczną. Wydarzenia w całej powieści powtarzają się cyklicznie. Imiona Aureliano, José Arcadio powtarzane są w każdym pokoleniu, co w sumie w pięciu pokoleniach daje pięciu José Arcadiów i aż 22 Aurelianów. Osobowości mężczyzn także wydają się powtarzać. Noszący imiona José Arcadio są impulsywni i przedsiębiorczy, zaś Aureliano opanowani, a nawet wycofani. Cykliczny rytm jest wzmocniony w sześciu przypadkach kazirodztwa, które występują w ciągu pięciu pokoleń.

Cykliczność występuje także w strukturze językowej. Wiersz otwierający powieść: „Wiele lat później, gdy stanął przed plutonem egzekucyjnym, pułkownik Aureliano Buendia…” powtórzony zostaje dwa pokolenia później: „Wiele lat później, na łożu śmierci, Aureliano Drugi…”. Zdania te zawierają aluzję do przyszłych zdarzeń. Podobny przypadek zachodzi, gdy Urszula komentuje najpierw poszerzenie kanału przez José Arcadio Drugiego, a następnie sprowadzenie kolei przez Aureliana.

Cykle te służą jako środek „mitycznego odrodzenia” dla rodziny Buenda. José Arcadio i Ursula poprzez kazirodcze małżeństwo popełniają grzech pierworodny, który sprawia, że wymarcie klanu jest nieuniknione. Rodzina może opóźnić upadek inicjując następny cykl. Pod koniec ta możliwość się kończy, a los rodziny jest przesądzony. Ostatni Aureliano zmuszony jest powrócić do przeszłości. Tę cykliczność wyjaśnia Pilar Ternera: „...historia rodziny jest mechanizmem nieuchronnych powtórzeń, kołem, które obracałoby się w nieskończoność, gdyby nie postępujące i nieodwracalne zniszczenie osi.” Koło staje się powieściowym mechanizmem odmierzania czasu. Czas linearny (oś) się kończy, dlatego niemożliwe jest odtworzenie mitycznego czasu koła. Maszyna zatrzymuje się, a Macondo przestaje istnieć.

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Losy Macondo jako odzwierciedlenie losów ludzkości
2  Urszula Iguáran - charakterystyka
3  Rola przepowiedni w „Stu latach samotności”



Komentarze
artykuł / utwór: Czas cykliczny w „Stu latach samotności”






    Tagi: