Język i narracja „Stu lat samotności”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Pomimo determinacji Garcii Marqueza, aby uchwycić różnorodność języka i oddać jego naturalną tkankę, czytelnik zauważy, że jego wypowiedzi czasem przenikają metafory i eufemizmy. Daleko mu wówczas do precyzji i dosłowności. Na przykład, gdy Marquez pisze o momencie, gdy Remedios Moscote odnajduje pierwszą miesiączkową krew na bieliźnie unika wzmianki o krwi. W opisie pierwszego aktu seksualnego pomiędzy Rebecą, a José Arcadiem Márquez odnosi się do jej utraty dziewictwa jako utraty „intymności”.

Te momenty każą postawić pytanie dlaczego Márquez unika używania realistycznego języka w opisach seksu, przemocy, i dlaczego powieść, która dotyka wszelkich aspektów życia, zarówno pięknych, jak i odrażających realistyczne obrazowanie wydarzeń zastępuje eufemizmami. Jedno z wyjaśnień może polegać na tym, że autor przenosi realny świat w sferę fantastyki używając języka poetyckiego dla prozaicznych rzeczy, zaś przyziemnego dla magicznych wydarzeń. Z drugiej strony Márquez próbuje poprzez omówienia używać takiego języka, jakim posługują się jego bohaterowie. Opisując krwawienie, narrator mówi głosem Remedios Moscote. Ta technika narracji polega na oddaniu głosu przez narratora swoim bohaterom.

Narrator powieści jest wszechwiedzący i anonimowy, koncentruje się przede wszystkim na tym, co członkowie rodziny Buendiów robią i co czują. Mówi w trzeciej osobie, choć czasem pokazuje świat widziany oczami swoich bohaterów. Narracja „Stu lat samotności” jest wielogłosowa, ukazuje rzeczywistość z różnych perspektyw. W opisach występuje subiektywne słownictwo, charakterystyczne dla konkretnych postaci. Narrator pisze z pasją i z zaangażowaniem przedstawia głębokie emocje swych bohaterów, utrzymuje on również pewną obojętność, która powoduje, że mamy świadomość, iż książka to relacja z Macondo napisana nowoczesnym stylem. W opisach konkretnych wydarzeń korzystał autor z pewnością ze swojego bogatego doświadczenia dziennikarskiego, a przede wszystkim reportażowego. Styl Marqueza zbliżony jest nieraz do kroniki i sagi rodzinnej – narrator skrupulatnie odnotowuje kolejne najważniejsze wydarzenia z życia rodu Buendiów.

Początkowo, gdy Macondo znajduje się w stanie rajskiego Edenu i wiele rzeczy pozostaje nienazwanych, język jest niedojrzały, jednak jego funkcja szybko staje się bardziej złożona. Wiele języków wypełnia powieść. Między innymi język indiańskiego plemienia Guajiro, którego uczą się dzieci, wielojęzyczne są tatuaże pokrywające ciało José Arcadii, łaciną posługuje się obłąkany José Arcadio Buenda, wraz z kapitalistami wkracza do Macondo język angielski, zaś zapiski Melquiadesa stworzone zostały w tajemniczym sanskrycie. To właśnie język, którego używa stary Cygan wydaje się najważniejszy, ponieważ sprawia, że istnienie książki jest możliwe, to ten język ożywia bohaterów i historię.

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Urszula Iguáran - charakterystyka
2  José Arcadio Buenda - charakterystyka
3  Technika narracyjna „Stu lat samotności”



Komentarze
artykuł / utwór: Język i narracja „Stu lat samotności”






    Tagi: