Technika narracyjna „Stu lat samotności” - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Powieść nie ma linearnego charakteru. Poszczególne wydarzenia opisywane są przez narratora bez zachowania chronologii. Pierwsze zdanie mówiące, że Aureliano Buenda, wspomina swą rodzinną wioskę Macondo przenosi nas w czas dzieciństwa bohatera. W kolejnych częściach także mamy do czynienia z retrospekcjami (np. wspomnienie o przodkach bohaterów z XVI wieku).

Narrator powieści jest wszechwiedzący, wie wszystko o przeszłości i przyszłości swych bohaterów, o czym mogą świadczyć częste „przeskoki” w przód i wstecz. Powieść nie zmusza czytelnika do identyfikacji z bohaterami, a więc nie budzi napięcia. Opiera się na swobodzie snucia fabuły.

Ukazując historię Macondo od jej założenia do upadku narrator wykorzystuje szczególną formę literacką i strukturę by stworzyć zamknięte w sobie uniwersum, w którym odbija się wizerunek naszego świata.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Sto lat samotności – streszczenie szczegółowe
2  Polityka w „Stu latach samotności”
3  Motyw samotności w powieści „Sto lat samotności”



Komentarze: Technika narracyjna „Stu lat samotności”

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: