Motyw samotności w powieści „Sto lat samotności” - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Samotność w powieści Marqueza można rozpatrywać na wielu płaszczyznach, ponieważ utwór stanowi wielką kronikę samotności, będącej udziałem wszystkich niemal członków rodziny Bueniów. Autor przede wszystkim ukazuje samotność pojedynczego człowieka – wyobcowanego, niezrozumianego przez innych. żyjącego jedynie we własnym świecie. Istotna jest także samotność rodziny, mimo iż odgrywa ona ważną rolę w społeczeństwie Macondo pozostaje w izolacji. Rządzą nią specyficzne prawa, obyczajowość, a nad jej członkami wisi odwieczna klątwa.

W szerszym kontekście Marquez pokazuje samotność miasteczka Macondo. Przez wiele lat pozostaje ono na marginesie przemian społecznych i cywilizacyjnych, jest trudno dostępne dla p[przybyszów. Nawet po wkroczeniu brutalnego kapitalizmu i osiedleniu się nowych mieszkańców, dawni osadnicy pozostają w izolacji, przyjmując techniczne nowinki z większym zdziwieniem, niż wywołują w nich nadprzyrodzone zjawiska.

Prawie bez wyjątku wszyscy męscy potomkowie rodziny Buenda naznaczeni są piętnem samotności. Najlepiej to zauważyć, jeśli przyjrzymy się poszczególnym przykładom. Za najwybitniejszego członka drugiego pokolenia uchodzi pułkownik Aureliano Buenda. Jest on najlepszym przykładem samotniczego losu. Już w młodości uchodziła za osobę wyobcowaną, wycofaną z życia, lubiącą samotne rozmyślania. Od początku czuł się wyalienowany, niczym uchodźca. O jego smutku świadczy fakt, że kiedy był w brzuchu Urszuli, ta słyszała jego płacz. Tak, jakby był zasmucony perspektywą życia. Od dzieciństwa posiada dar jasnowidzenia i przeczuwa przyszłe zdarzenia, jednak jego moce są ignorowane. Aureliano nosi piętno „niezdolności do miłości ludzkiej”.

Smutek dotyka także dwóch bliźniaków José Arcadia Drugiego i Aureliana Drugiego. Na ich przykładzie widzimy, że samotność nie polega wyłącznie na izolacji społecznej, ale na szczególnym rodzaju relacji do ludzi i szczególnych potrzebach. Aureliano Drugi, na przykład, jest szczerym miłośnikiem orgii; jest także bardzo lekkomyślny. Oczywiście, jego eskapady wypływają z chęci przełamania niezachwianego wzoru powtórzeń w jego życiu. Żyje pomiędzy niedostatkiem i nadmiarem, cnotą i hipokryzją, zawsze pozostaje zagubiony w stanie permanentnej nudy. W swojej frustracji czuje neurotyczny przymus by żyć ze smutkiem. Jego brat nie czuje potrzeby użalania się nad sobą i nie jest tak bezmyślny w zaspokajaniu swych potrzeb. Jest jednak skazany na życie z dala od innych członków rodziny, bez względu na to, co robi. Psychologicznie jest zawsze obcy, nikt nic nie wie o jego życiu. Ma wyrobione silne poczucie sprawiedliwości, nie przeszkadza mu to jednak uczestniczyć w krwawych zawodach kogutów. Z perwersyjna przyjemnością wspomina moment zapamiętany z dzieciństwa – rozstrzelanie skazańca. To człowiek bez emocjonalnej rodziny, pozbawiony wsparcia, uwięziony w smutnych wspomnieniach.
Mimo różnych losów bracia przed śmiercią znów stają się do siebie podobni i umierają tego samego dnia. Aby wyostrzyć ironiczny wymiar ich braterskich relacji narrator każe im spocząć w nie swoich grobach. Bliźniaki wydają się być ściągane przez całe życie przez smutek, emocjonalny brak, a także przez jakieś nienazwane, fantastyczne, niewytłumaczalne siły.

Podobny związek łączy José Arcadio (syna Fernandy i Aureliana Drugiego) i jego bratanka, Aureliana Babilonię. Jest pełen smutku, przemocy i miłości-nienawiści, złożoności dwóch pokoleń. José Arcadio po przybyciu z Rzymu na pogrzeb matki w tym łagodnym i delikatnym chłopcu wyczuwa konkurenta do przejęcia majątku Fernandy. Napięcie między nimi wzrasta, jednak po uratowaniu życia José przez Aureliana następuje zawieszenie broni. Jest to rodzaj wzajemnej tolerancji między dwoma mężczyznami, ale nie ma miedzy nimi prawdziwego uczucia.
Podobnie jak w przypadku bliźniaków, widzimy, że tutaj ponownie samotność staje się nawet „siłą przyzwyczajenia” między dwojgiem ludzi. Oczywiście, w świetle Garcii Marqueza samotność jest nieunikniona; także w świecie nadmiaru, przyzwyczajeń społecznych, zubożenia emocjonalnego, a nawet w kręgu najbliższej rodziny. Wszystkie główne postacie w „Stu latach samotności” żyją w świecie rozpaczy, melancholijnych iluzji, choć są między ludźmi poddają się izolacji społecznej i psychologicznej.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Streszczenie Stu lat samotności w pigułce
2  Geneza „Stu lat samotności”
3  „Sto lat samotności” – plan wydarzeń



Komentarze: Motyw samotności w powieści „Sto lat samotności”

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: