Nawiązania do Biblii w „Stu latach samotności”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Powieść zaczyna się i kończy w stylu biblijnym, zawierając uniwersalne mity antropologiczne. Łączą one zarówno mitologiczną kulturę Zachodu, jak i latynoamerykańską ideę doświadczenia wielkich aspiracji i upokarzającej klęski. Marquez pisze o małej wiosce, o narodzie i o świecie. Korzysta z wielkich mitów Zachodu (Grecja, Rzym, Biblia), „Księgi tysiąca i jednej nocy”, zachodniej klasyki (Rabelais, Cervantes, Joyce) i najważniejszych twórców latynoamerykańskich (Borges, Asturias, Carpentier, Rulfo).

Chociaż „Sto lat samotności” rozpoczyna się od ukazania perspektywy historycznej, należy pamiętać, że powieść jest celowo skonstruowana tak, by ukazać konkretną narrację epicką, a nawet rzec by można biblijną. Powieść jest rzeczywiście biblią Macondo (określenie Harolda Blooma) i podobnie jak w Biblii na początku opowieści wiele rzeczy nie zostało jeszcze nazwanych. „Sto lat samotności” opiera się na wielu podstawowych opowieściach biblijnych, a jej poszczególni bohaterowie mogą być traktowani jako alegoria niektórych najważniejszych postaci z Biblii.

Powieść mówi o historii Macondo od powstania osady, od najwcześniejszych dni ziemskiego Edenu i niewinności, aż po apokaliptyczny koniec z oczyszczającą powodzią pomiędzy. „Sto lat samotności” można traktować jako przypowieść o dążeniu człowieka do wiedzy, czego najlepszym przykładem jest historia José Arcadiego Buendii – który może być uznany za archetyp człowieka. Podobnie jak Adam oswaja raj, nazywa zwierzęta i przedmioty czyni José po założeniu Macondo. Adam i Ewa zostali wygnani z raju po jedzeniu jabłka z Drzewa Poznania, José także spotyka kara za nieustanne dążenie do poznania i zgłębienia tajemnic świata – ostatecznie popada w obłęd. Należy także pamiętać, że szalony bohater zostaje przywiązany do drzewa, które w Biblii wyraźnie funkcjonuje jako symbol Drzewa Poznania. Jose Arcadio Buendia i jego żona, Urszula Iguarán, reprezentują więc biblijnych Adama i Ewę, którzy zostali wygnani z Edenu po jedzeniu zakazanego owocu.

Poza elementami fabularnymi łączącymi powieść z Biblią, do Pisma Świętego zbliżają ją elementy stylistyczne. cała opowieść o rodzie Buendiów zawarta jest w proroctwie Melquiadesa, a na ostatnich kartach utworu proroctwo zaciera się z fabularną rzeczywistością. Można więc „Sto lat samotnościu” traktować jako księgę proroczą. Jednak w przeciwieństwie do Biblii, która spotkała się z wieloma interpretacjami i jest powszechnie znana, zapisane w sanskrycie proroctwo Melquiadesa nie jest czytelne dla mieszkańców Macondo. Odczytuje je dopiero młody Aureliano, w momencie, gdy apokaliptyczna przepowiednia spełnia się.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Aureliano José - charakterystyka
2  José Arcadio Buenda - charakterystyka
3  Geneza „Stu lat samotności”



Komentarze
artykuł / utwór: Nawiązania do Biblii w „Stu latach samotności”







    Tagi: