Motyw samotności w powieści „Sto lat samotności”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Mimo różnych losów bracia przed śmiercią znów stają się do siebie podobni i umierają tego samego dnia. Aby wyostrzyć ironiczny wymiar ich braterskich relacji narrator każe im spocząć w nie swoich grobach. Bliźniaki wydają się być ściągane przez całe życie przez smutek, emocjonalny brak, a także przez jakieś nienazwane, fantastyczne, niewytłumaczalne siły.

Podobny związek łączy José Arcadio (syna Fernandy i Aureliana Drugiego) i jego bratanka, Aureliana Babilonię. Jest pełen smutku, przemocy i miłości-nienawiści, złożoności dwóch pokoleń. José Arcadio po przybyciu z Rzymu na pogrzeb matki w tym łagodnym i delikatnym chłopcu wyczuwa konkurenta do przejęcia majątku Fernandy. Napięcie między nimi wzrasta, jednak po uratowaniu życia José przez Aureliana następuje zawieszenie broni. Jest to rodzaj wzajemnej tolerancji między dwoma mężczyznami, ale nie ma miedzy nimi prawdziwego uczucia.
Podobnie jak w przypadku bliźniaków, widzimy, że tutaj ponownie samotność staje się nawet „siłą przyzwyczajenia” między dwojgiem ludzi. Oczywiście, w świetle Garcii Marqueza samotność jest nieunikniona; także w świecie nadmiaru, przyzwyczajeń społecznych, zubożenia emocjonalnego, a nawet w kręgu najbliższej rodziny. Wszystkie główne postacie w „Stu latach samotności” żyją w świecie rozpaczy, melancholijnych iluzji, choć są między ludźmi poddają się izolacji społecznej i psychologicznej.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Język i narracja „Stu lat samotności”
2  Nawiązania do Biblii w „Stu latach samotności”
3  José Arcadio Buenda - charakterystyka



Komentarze
artykuł / utwór: Motyw samotności w powieści „Sto lat samotności”







    Tagi: