Polityka w „Stu latach samotności”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Ukazane w „Stu latach samotności” zmiany zachodzące w Macondo wychodzą poza prostą alegorię zmian politycznych w historii świata. Konflikt pomiędzy stylem rządzenia José Arcadia Buendii, a przepisami wprowadzonymi przez nowe wadze magistrackie odzwierciedlają program polityczny, który jest bardzo specyficzne dla Garcii Márqueza i Ameryki Łacińskiej.

Garca Márquez jest znany jako przyjaciel Fidela Castro, komunista i sympatyk ruchu rewolucyjnego. Macondo stworzone przez José Arcadia Buendię jest utopijnym portretem pokazującym jak może wyglądać idealne społeczeństwo komunistyczne. José zorganizował miasto tak, że każdy dom miał równy dostęp do wody i cienia. Do sędziego, mówi, że „w tym mieście nie wydaje się rozporządzeń na kawałku papieru”. Zobaczymy, że ta utopia nie może trwać wiecznie i Macondo zostanie uwikłane w rewolucję, sprzeciwiająca się surowo regulowanym przepisom rządowym. Garca Márquez wydaje się wspierać idealistyczną komunistyczną wizję społeczeństwa, jednak jego silna reakcja przeciw dyktaturze i uciskowi oznacza dezaprobatę dla opresyjnych tendencji, które w przyszłości będą związane z rzeczywistością komunizmu.

W narracji wyraźnie rozbrzmiewają doświadczenia i wspomnienia Garcii Marqueza, ale również jego przekonania polityczne. W historii walki pułkownika Aureliano Buendii po stronie Partii Liberalnej nie sposób nie zauważyć współczucia Marqueza dla liberałów, zrozumienia przyczyn ich buntu oraz pogardy dla skorumpowanych rządów konserwatystów. Te partie polityczne i wojny między nimi nie są całkowicie fikcyjne. Stronnictwa i powstania są odzwierciedleniem walk politycznych, które miały miejsce w rodzimej dla pisarza Kolumbii. Podobnie trudno jest przeczytać fragmenty na temat Kompanii Bananowej w Macondo nie uznając, że podstawowym podtekstem jest historia zachodniego imperializmu w Ameryce Łacińskiej.

W „Stu latach samotności” Garca Márquez przedstawia kapitalistyczny imperializm spółek zajmujących się plantacją bananów, których żarłoczna działalność szkodzi społeczności Macondo. Kapitalizm i imperializm, wspierane przez konserwatywne rządy kraju, prowadzą do rozwoju korupcji, brutalności i ucisku. Márquez nie pisze po prostu fikcji, ale opowiada o polityce i życiu w Ameryce Łacińskiej, przemawiając jako przedstawiciel całej kultury. „Sto lat samotności” jest fikcją, która nakłada na siebie ciężar odpowiedzialności społecznej i kulturowej.




  Dowiedz się więcej
1  Aureliano Buenda - charakterystyka
2  Sto lat samotności – streszczenie szczegółowe
3  Geneza „Stu lat samotności”



Komentarze
artykuł / utwór: Polityka w „Stu latach samotności”






    Tagi: