Sto lat samotności - opracowanie
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki

„Sto lat samotności” – plan wydarzeń

1. Wizyta Aureliana Buendii z ojcem u Cyganów. 2. Eksperymenty José Arcadio Buendii z magnesem, lupą, przyrządami astronomicznymi i w laboratorium alchemicznym. 3. Wyprawa zakończona odkryciem hiszpańskiego galeonu. 4. Lód przywieziony przez Cyganów – największym wynalazkiem świata. 5. Historia rodzin Urszuli Iguarán oraz José Arcadia Buendii. 6. Ślub José z Urszulą. 7. Zabójstwo Prudencia Aguilara. 8. Założenie i rozwój Macondo.... więcej



Geneza „Stu lat samotności”

Pisanie „Stu lat samotności” trwało z krótkimi przerwami nieco ponad rok, od lipca 1965 do lipca lub sierpnia 1966, jednak autor zawsze podkreślał, że było to osiemnaście miesięcy. Z napisaniem powieści, która opierałaby się na jego wspomnieniach z dzieciństwa nosił się pisarz mając już siedemnaście lat, jednak wówczas ten temat przerastał go. Marquez zawsze chciał napisać opowieść rodzinną osadzoną w Aracatace, którą... więcej



„Sto lat samotności” a realizm magiczny

Utwory literackie realizmu magicznego nawiązują do wierzeń ludowych, magii, wprowadzają do codziennej rzeczywistości elementy irracjonalne, niezwykłe, tajemnicze. Styl pisarski Garcii Marqueza jest powszechnie określany jako styl realizmu magicznego. Polega on między innymi na tym, że wydarzenia historyczne zabarwione są podmiotowością, a do pamięci przywiązuje się taką samą wagę jak do historii. Łatwo rozpoznawalną cechą realizmu magicznego... więcej



Technika narracyjna „Stu lat samotności”

Powieść nie ma linearnego charakteru. Poszczególne wydarzenia opisywane są przez narratora bez zachowania chronologii. Pierwsze zdanie mówiące, że Aureliano Buenda, wspomina swą rodzinną wioskę Macondo przenosi nas w czas dzieciństwa bohatera. W kolejnych częściach także mamy do czynienia z retrospekcjami (np. wspomnienie o przodkach bohaterów z XVI wieku). Narrator powieści jest wszechwiedzący, wie wszystko o przeszłości i przyszłości... więcej



Nawiązania do Biblii w „Stu latach samotności”

Powieść zaczyna się i kończy w stylu biblijnym, zawierając uniwersalne mity antropologiczne. Łączą one zarówno mitologiczną kulturę Zachodu, jak i latynoamerykańską ideę doświadczenia wielkich aspiracji i upokarzającej klęski. Marquez pisze o małej wiosce, o narodzie i o świecie. Korzysta z wielkich mitów Zachodu (Grecja, Rzym, Biblia), „Księgi tysiąca i jednej nocy”, zachodniej klasyki (Rabelais, Cervantes, Joyce) i najważniejszych... więcej



Losy Macondo jako odzwierciedlenie losów ludzkości

W powieści Gabriel Garca Márquez opowiada o losach siedmiu pokoleń rodziny Buenda, które zbiegają się z założeniem miejscowości Macondo, jej rozkwitem i upadkiem, co można odnieść do powstania, rozwoju i upadku większej społeczności, a nawet ludzkości. Pierwszy przedstawiciel rodziny José Arcadio Buendia zakłada wioskę Macondo w dziewiętnastym wieku. Rodzina przechodzi wszelkie stadia – od dziecinnej niewinności, poprzez wszystkie... więcej



Konstrukcja czasu i przestrzeni w „Stu latach samotności”

Nieokreślone ramy chronologiczne powieści zacierają różnice pomiędzy pamięcią, historią oraz fikcją. Przybycie Cyganów do osady Macondo stanowi wspomnienie pułkownika Aureliana Buendii, a nie jest częścią autorytatywnie opowiedzianej historii. Odtwarzanie wspomnień, pamięci zakłada ich zjawiskowy i subiektywny charakter, co umiejscawia je poza podręcznikową historią. Ta strategia narracyjna występuje w całej powieści; pamięć ma... więcej



Czas cykliczny w „Stu latach samotności”

Najlepszym dowodem na zastosowanie cyklicznej narracji w „Stu latach samotności” są imiona bohaterów, którzy są nośnikiem cech charakterów swoich poprzedników, a także powtarzają ich błędy (np. wchodzą w kazirodcze związki). W ogólnym zarysie fabuła powieści jest liniowa. Akcja jest prosta: José Arkadio Buendia poślubia swoją kuzynkę Urszulę, wraz z innymi osadnikami zakładają Macondo, ich rodzina rozrasta się, potem kurczy,... więcej



Motyw samotności w powieści „Sto lat samotności”

Samotność w powieści Marqueza można rozpatrywać na wielu płaszczyznach, ponieważ utwór stanowi wielką kronikę samotności, będącej udziałem wszystkich niemal członków rodziny Bueniów. Autor przede wszystkim ukazuje samotność pojedynczego człowieka – wyobcowanego, niezrozumianego przez innych. żyjącego jedynie we własnym świecie. Istotna jest także samotność rodziny, mimo iż odgrywa ona ważną rolę w społeczeństwie Macondo... więcej



Polityka w „Stu latach samotności”

Ukazane w „Stu latach samotności” zmiany zachodzące w Macondo wychodzą poza prostą alegorię zmian politycznych w historii świata. Konflikt pomiędzy stylem rządzenia José Arcadia Buendii, a przepisami wprowadzonymi przez nowe wadze magistrackie odzwierciedlają program polityczny, który jest bardzo specyficzne dla Garcii Márqueza i Ameryki Łacińskiej. Garca Márquez jest znany jako przyjaciel Fidela Castro, komunista i sympatyk ruchu... więcej



Język i narracja „Stu lat samotności”

Pomimo determinacji Garcii Marqueza, aby uchwycić różnorodność języka i oddać jego naturalną tkankę, czytelnik zauważy, że jego wypowiedzi czasem przenikają metafory i eufemizmy. Daleko mu wówczas do precyzji i dosłowności. Na przykład, gdy Marquez pisze o momencie, gdy Remedios Moscote odnajduje pierwszą miesiączkową krew na bieliźnie unika wzmianki o krwi. W opisie pierwszego aktu seksualnego pomiędzy Rebecą, a José Arcadiem Márquez... więcej



Rola przepowiedni w „Stu latach samotności”

Dowiadujemy się, że okres dojrzewania ostatniego dorosłego Aureliana naznaczony był spokojem i samotnością. Jego zamyślona postawa rodzi przeczucia, że wkrótce coś się wydarzy. Bohater odbiera rzeczywistość intuicyjnie, a jego dar proroctwa daje mu świadomość przyszłych porażek. Jego kazirodczy związek z Amarantą Urszulą wypełnia dawne proroctwo ciążące na rodzie Buendiów. W jego historii spotykają się przeznaczenie i odpowiedzialność... więcej



Realizm i magia w „Stu latach samotności”

Mimo że na pierwszy rzut oka realizm i magia zawarte w „Stu latach samotności” wydają się przeciwieństwami, autorowi udaje się doskonale pogodzić te dwie płaszczyzny. Obie są niezbędne w celu wykreowania przez Marqueza swojego świata. Powieść Marqueza nie odzwierciedla takiej rzeczywistości, jakiej doświadczałby obiektywny obserwator, ale jak odbierają ją subiektywne jednostki wywodzące się z różnych środowisk, mających... więcej